Wij zijn verhuisd!
Niet aarzelen, kom kijken!

Mijn gevoel voor humor begint me parten te spelen.
X snoot gisteren nogal luid zijn neus, waardoor Luna even schrok.
"Ja schat", zei ik. "Je papa is een olifant."
En ze knikte veelbegrijpend.

Deze ochtend bij het ontwaken, moest ik dringend even mijn neus snuiten.
Luna die me hoorde, stormde de kamer binnen en riep: "Jij bent ook een olifant!"

Later, onderweg naar school.
"Wij gaan naar school, hé mama?"
"Nee schatje. Ik heb geen zin om naar school te gaan. Kom, we keren terug naar huis!"
"Neee mama, we gaan naar schooooool!"
"Haha, ja hoor, 't was maar een grapje."
"Mama, toch. Jij bent een zotte!"

Luna is bang van het donker. Dat was nog niet eerder het geval, dus ik vraag me af waar het vandaan komt. Is het iets aangeboren, zoals het flemen, het liegen en het wagenziek-zijn, of is het iets dat men haar verteld heeft, iets dat haar verbeelding gestimuleerd heeft en ongekende angsten aan het licht heeft gebracht?

Hoe het ook zij, tegenwoordig mag de deur van haar kamer niet meer dicht, moet het licht aanblijven in de gang en begint ze te snikken zodra ze 's nachts een oog open doet en merkt dat wij - hardvochtige ouders die op hun centen zitten - toch alle lichten hebben uitgedaan.

Gelukkig las ik deze week toevallig in een boekje dat je niet helemaal moet meegaan in de fantasie van je bange kind ("jaaaa schat, die draken houden heel erg van het donker, maar wij zorgen ervoor dat ze onder het bed blijven zitten"), maar dat een klein beetje psychologische ondersteuning zeker geen kwaad kan.

Dus hebben wij nu Simba, leeuwenkoning-to-be, aangesteld als Luna's beschermer in donkere tijden (u weet wel, katachtige, donker, bloeddorstig, etcetera) - en dat lijkt te helpen. Hij mag bij haar hoofdkussen de wacht houden, krijgt een knuffel voor het slapengaan, en soms, als ik 's nachts zelf eens wakker wordt en in het donker niet meteen opnieuw de slaap kan vatten, hoor ik ze gezellig samen spinnen.

Het is al jarenlang een punt van discussie tussen mij en de (Waalse) schoonfamilie: de uitspraak van Engelstalige plaatsen en namen. Zij zeggen "Ciney" (neen, niét het bier) en ik zeg "Sydney". Zij zeggen "Prat Piet" en ik zeg "Brad Pitt". Ik vind hen onverstaanbaar en zij noemen mij een snob.

Maar deze ochtend botste ik met Luna. Er liep een jongetje een paar meter verderop, met een rood-met-blauwe rugzak.
"Kijk mama", zei Luna. "Spiedermaan".
Ik keek en zag Spiderman de rugzak omhoogklimmen. Om mijn dochter niet te beledigen, zei ik diplomatisch: "Ja schat. Dat is Spiderman."
"Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeen. Spiedermaan!"
"Ja schat. Papa zegt Spiedermaan, en ik zeg Spiderman."
"Spiedermaaaaaaaaaaaaaan."
"Weet je wat. We zullen hem gewoon 't Spinnenventje noemen."

En het protest verstomde.


(P.S. nieuwe herfst- en winterfoto's voor de liefhebbers)

Felix en Luna hebben de voorbije weken allebei een fameus sprongetje voorwaarts gemaakt.

Felix is beginnen praten, en weet zich aldus eindelijk van de dierenwereld te onderscheiden. "Bambi" (het kleine hertenveulen) en "Bobby" (naar aanleiding bezoek Hergé-museum) zijn op dit ogenblik zijn favoriete woordjes, naast "voilà" en "papa" (dat hij gebruikt voor papa, Luna en het aanwijzen van zowat 35 andere zaken, dus denkt u maar niet dat ik jaloers ben).

In de kribbe vinden ze dat hij al klaar is "om naar beneden" te gaan. Beneden is waar het grut van 18 maanden en ouder rond rent. Felix (voorlopig nog steeds 16 maanden) kan goed rennen, dus hij zou er zich inderdaad niet vervelen. Maar anderszijds houdt dat in dat wij binnenkort afscheid zullen moeten nemen van baby-Felix en een peuter-met-karakter in ruil zullen krijgen. En karakter, dat heeft-ie.

Bij Luna is vooral haar fantasie erop vooruit gegaan. Ze durft al eens een leugentje te verzinnen ("maar neen mama, dat liedje heb jij nog niet gezongen!" of "ik heb vannacht geen pipi in mijn pamper gedaan!"), en ze heeft zo haar eigen opvattingen over hoe haar gezin eruit ziet. Zo verzon ze een gloednieuw zusje voor zichzelf, "Anouk", en tekende ze vorige week op school "papa, Luna en mama...en Felix die in de buik zit". Als X geen psycholoog was, zaten we nu al op consultatie.

(klik op tekening om te vergroten)

Mijn dochter krijgt op school les in humanitaire waarden. Ik vind dat héél schoon. Zo gingen ze vandaag de straat op om zelfgemaakte fruitsnoepjes te verkopen, ten voordele van de slachtoffers van de aardbeving in Haïti. Ze kon heel goed uitleggen waarvoor dat geld moest dienen. "Voor die mevrouw die zich heeft pijn gedaan aan haar been. Hierzo. En haar armen. En haar gezicht ook. 't Is héééélemaal vies".

Ik hoop dat Luna opgroeit met een hart voor een ander, zonder in enige meligheid te vervallen. Ze hoeft niet maandelijks geld te storten voor het goede doel, of grootse idealen na te streven. Gewoon een beetje emotionele intelligentie, een beetje medeleven op het juiste moment. Met dat restje Afrikaans stof dat nog door haar aders stroomt en met wat gezonde familiale indoctrinatie (ze herkent het logo van "het werk van mama" inmiddels al uit duizenden) moet dat wel lukken.

Verdorie. Dat doet er mij aan denken dat ik aan de juf vergeten zeggen ben dat wij geen deel uitmaken van de 12-12. Voor die overschrijving.

We hadden deze week
groots bezoek in onze flat
‘t was kleine Jules en met hem
ook zijn potje en zijn bed

Mama Luna die vond ’t super
kleedde hem aan en toen weer uit
gaf hem eten en wat drinken
in z’n bed en weer eruit

Kleren uit, pyjama aan
onderbroek af en rugzak weg
pyjama uit en kleren aan
protesteert Jules? Dikke pech!

’s Ochtends duurde het wat langer
ouders, heb toch wat geduld
waar zijn toch Jules zijn schoenen
en zijn buik is nog niet gevuld!

Jules die mocht ook mee op stap
boodschappen doen, zelfs op de trein
hij bleef één dagje bij Manou
en al die sneeuw, dat was heel fijn!

Luna was dus heel gelukkig
alleen broer Felix was wat triest
die wilde ook met Juleke spelen
maar kreeg steeds “NEEN” op het request.

Volgende keer dus, een ideetje
een zusje voor Jules, genaamd Juliette
kleine broer Felix zou weer lachen
en ’t zou nogal stuiven, hier in de flat.


Jules is de klaspop van Luna (en van zowat alle andere peuters/kleuters in het Nederlandstalig onderwijs). De Grote Jules blijft in de klas, maar de kleine gaat op reis. Elke week houdt hij halt bij een ander kindje, die hem vijf dagen lang mag vertroetelen en verwennen. De ouders vertellen dan in een dagboekje wat Jules allemaal heeft meegemaakt tijdens zijn visite.

Luna rende deze zomer bij jou de kippen achterna, maakte tekeningen op je briefpapier. Felix kreeg een pamper op de keukenvloer.

Het was gezellig, zoals jij bent, zoals laatste ontmoetingen moeten zijn.
Ook al wisten we dat toen niet.

Jij, de laatste (over)grootoom, de laatste van een heel dozijn. Kunstschilder in Granada.

Het was een kleurrijk leven, maar niet gemakkelijk, zoals levens kunnen zijn.
Leven van een zuchtje wind.

Twee stillevens in de kamers van mijn kroost.
Geboortewensen.
Slaap zacht, nonkel Sjors.
Slaap zacht.

Luna ("Waar- zijn -mijn -kadootjes?") is drie en we hebben samen een lijstje opgesteld met uitdagingen voor het nieuwe jaar. Slapen in een groot bed, de fopspeen verbannen, Felix leren Luna zeggen, fietsen zonder duwen en niet huilen bij het afscheid, 's avonds zonder zagen vierhoog klimmen, wekelijks drie blaadjes sla opeten, 's nachts ontpamperen, aardig zijn tegen Rayan en het noodnummer leren bellen.

We verloren weliswaar haar kroon (drie dagen werk) op de sporen van het station van Schaarbeek (windhoos tijdens sneeuwstorm) en ze kreeg een ferme bloedneus toen ze struikelde bij het beklimmen van de trap, maar verder kunnen we van een geslaagde verjaardag spreken. Al twijfelt Luna zelf soms nog een beetje of ze wel drie wil zijn. Vanwege dat tuutje, denk ik.